blog image

روابط بین فردی

کلمات کلیدی :

صمیمیت نوعی از تعامل است که در آن تجربیات درونی خود را با دیگری به اشتراک می گذاریم و خود را در معرض این مخاطره قرار می دهیم که در صورت پاسخ بی ملاحظه فرد مقابل، آزرده شویم.

 صمیمیت بی حد و مرز بودن و در هم تنیدگی (قاطی بودن)هیجانی نیست.

 تجربه صمیمیت انجام فرآیندی تدریجی و هوشیارانه است که در آن عناصر مراقبت از خود و هوشیاری به اندازه تمایل به صمیمیت و نیاز به رابطه نقش دارند.

 در فرآیند تدریجی صمیمیت، فرد ابتدا بخش محدودی از دنیای درونی خویش را ( و نه همه اسرار و درونیاتش ) را با فردی که با او رابطه دوستی دارد، در میان می گذارد.

 واکنش فرد مقابل تعیین کننده آن است که فرایند صمیمیت ادامه یافته و یا متوقف شود.

  درک صحیح فرد مقابل، راز داری و احترام گذاشتن به آنچه از دنیای درونی دیگری می داند، می تواند باعث تداوم فرآیند تدریجی صمیمیت و باز کردن لایه دیگری از خود بر او باشد.

 در میان گذاردن یکباره تمامی درونیات و مسائل شخصی با دیگری، نشان صمیمیت نیست. انجام چنین رفتاری در فرد غیرمتعهد، تعهدی برای رازداری و مراقبت ایجاد نمی کند.

 

صمیمیت چیست و برای تجربه آن چه باید کرد؟

 در یک تعامل صمیمانه سه جنبه اساسی وجود دارد:

 خود افشایی: به معنای بیان خود، دنیای درونی، احساسات، افکار، نیازها و خواسته هاست.

 برای تقویت صمیمیت در یک رابطه، لازم است نیاز و خواسته ها، احساسات و افکار با فردی که با او رابطه صمیمانه ای داریم به اشتراک گذاشته شود. عدم بیان این موارد مانع شکل گیری و تقویت صمیمیت است.

  ارتباط مثبت متقابل: نوعی تعامل قدرشناسانه است. این جنبه از رابطه به رفتارهایی مانند گوش دادن به درد دل های فرد مقابل و پذیرش تجربیات و احساسات او اشاره دارد.

 استفاده از مهارتهای گوش دادن فعال، همدلی و بیان احساسات مثبت و قدرشناسانه باعث تقویت این جنبه از صمیمیت می گردد.

 درک صحیح متقابل: اشاره به شناخت و فهم درست و عمیق دوستان صمیمی از دنیای درونی یکدیگر دارد.

 شناخت بیشتر افراد از یکدیگر باعث درک عمیقتر آنان از هم و تقویت این جنبه از رابطه صمیمانه می شود

 

روابط صمیمانه، روابط مسموم

 تمایل به تجربه روابط صمیمانه نیازی است که در ژن های ما برنامه ریزی شده است.

 برقراری رابطه نزدیک بر اساس نیاز وجودی ما می تواند به دو شکل انجام پذیرد:

 - روابط صمیمانه

 - روابط مسموم

 این دو نوع رابطه اگر چه در ظاهر شباهتهایی به یکدیگر دارند اما تفاوتهایی عمیق و چشمگیر آنها را از هم متمایز می سازد.:

 - رابطه صمیمانه با فرد دیگر پس از تجربه رابطه صمیمانه با خود، روی می دهد.

 - در رابطه مسموم، افراد درگیر رابطه خود حقیقی شان را نمی شناسند بنابراین هیچ ارتباط صمیمانه ای با خود ندارند.

 - در رابطه صمیمانه افراد بر اساس شناختی که از خود دارند، حد و مرز خود را می‌شناسند.

 - در رابطه مسموم افراد درگیر رابطه بدنبال شناخت خود یا دیگری نیستند بلکه رابطه برایشان مانند نوشدارویی است که  کمبودها و زخمهای عاطفی شان را التیام می دهد به همین علت به خود یا دیگری وفادار نیستند.

-  رابطه صمیمانه بر اساس نیاز به رشد برقرار می‌شود. هر دو فرد در این رابطه رشد می‌کنند.

 - رابطه مسموم بر اساس خلأ درونی و نیازهای ارضا نشده عاطفی برقرار می شود. افراد درگیر در این روابط، بدنبال گمشده خود در دیگری می گردند، در ابتدا توهم یافتن آن گمشده در دیگری باعث ایجاد وابستگی شدید شده و پس از سرخوردگی، به آسیب دیدگی و تحلیل رفتن هر دو می انجامد.

  - رابطه صمیمانه با پذیرش و تاب آوری همراه است. هر دو فرد، خود و دیگری را انگونه که هست پذیرفته اند. رشد در دل پذیرش پدید می‌آید.

 - در رابطه مسموم، پذیرش و تاب اوری اندکی وجود دارد. طرفین درگیر رابطه تلاش می کنند تا دیگری را به نفع نیازها و ایده آل های خود تغییر دهند.

- در روابط صمیمانه ثبا وجود دارد. چالشهای ارتباطی که در هر رابطه صمیمانه و نزدیکی وجود دارند؛ اتفاق می افتند اما دوستان صمیمی می وانند با تسلط به هیجانات خود و استفاده از مهارتهای گفتگو به سلامت از این چالشها گذر کنند.

- در روابط مسموم، افت و خیز زیادی وجود دارد. نزدیکی و ابراز محبت شدید و بلافاصله تنش شدید الگوی تکرار شونده این نوع از روابط هستند.

- در رابطه صمیمانه اعتماد ریشه ای و عمیقی وجود دارد. دوستان صمیمی نسبت به علاقه متقابل و حسن نیت یکدیگر دچار شک و تردید نمی شوند.

- در رابطه مسموم، از آن جایی که افراد درگیر رابطه، اعتماد ریشه ای به خود ندارند و خودشان را به اندازه کافی دوست داشتنی، عزیز محترم نمی دانند، می خواهند این احساسات را از دوست خود دریافت نمایند. بنابراین دائما به توجه، محبت و وفاداری دوست شان نسبت به خود شک می کنند.