blog image

جدایی بهبودی بخش

کلمات کلیدی :

جدایی بهبودی بخش در زوج درمانی جایگزینی برای طلاق

وقتی رابطه ای با مشکل مواجه می شود، همسران اساسا با سه گزینه برای انتخاب مواجه هستند: اولین گزینه که معمولا پرکاربردترین گزینه در ابتدای مواجه با مشکلات است، ادامه دادن رابطه به همان شکل قبلی و با مشکلات حل نشده است. دومین انتخاب آن است که رابطه را قطع کنند. این انتخاب معمولا توسط همسرانی برگزیده می شود که مشکلات حل نشده درون رابطه باعث فرسودگی آنها شده است. سومین گزینه که بهترین گزینه می تواند باشد برپا کردن رابطه ای جدید میان همسران است.

چنانچه رابطه زوجی به زوال رسیده و در حال فروپاشی باشد، همسران مایل نیستند رابطه را به همان شکلی که بوده ادامه دهند بنابراین یا به جدایی فکر می کنند و یا تصمیم می گیرند بار دیگر برای بهبود رابطه خود تلاش کنند و آن را از نو بسازند. جدایی بهبودی بخش فرآیندی را پیشنهاد می دهد تا همسران بتوانند رابطه جدیدی را بین خود بسازند.

جدایی بهبودی بخش، یک جدایی فعال است که در آن همسران متعهد می شوند برای رشد شخصی خود سرمایه گذاری کنند، اگر توانستند رابطه بهتری را با خود برقرار نمایند این دست آورد می تواند به آنها اجازه دهد تا رابطه متفاوت و سالم تری را با یکدیگر بسازند. در طی جدایی بهبودی بخش گاه بر روی رابطه قدیم میان همسران کار می شود و گاه بر روی خود قدیم شان.

جدایی بهبودی بخش به هر یک از همسران این فرصت و زمان را می دهد تا به جای تمرکز بر رابطه، روی خود تمرکز کنند. آنها در این فرآیند می آموزند چگونه روی بخش حمایت گرانه خود که عهده دار رابطه است، کار کنند. اگر رابطه را پلی میان دو نفر در نظر بگیریم، فرآیند جدایی بهبودی بخش می تواند فرآیندی ترسناک باشد چرا که در طول این مدت به پل توجهی نمی شود و امکان فروریختن آن می رود با این وجود ارزش آن را دارد که زوج درمانگر پیشنهاد این ریسک را به همسرانی که در شرایط بحرانی جدا شدن هستند، بدهد. با بازسازی شخصیت هر کدام از همسران و رشد شخصی آنها به عنوان دو انتهای «پل رابطه»، می توان امیدوار بود  پل ارتباطی سالم تر و محکم تری میان آنها ساخته شود.

هدف جدایی بهبودی بخش

هدف جدایی بهبودی بخش عمیق تر از یک تصمیم ساده درباره ادامه یا عدم ادامه رابطه میان همسران است. میان میزان رشد شخصی هر کدام ازهمسران و موفقیت آمیز بودن این نوع جدایی، رابطه قوی و معنا داری و جود دارد. اگر هر دو همسران متعهد بوده و انگیزه داشته باشند تا روی رابطه با خودشان کار کنند، شانس اینکه رابطه جدید میان آنها پایدار بماند بسیار زیاد خواهد بود.

اهداف اصلی جدایی بهبودی بخش را می توان این گونه بر شمرد:

  • برداشتن فشار از روی رابطه مشکل دار: رابطه زوجی، رابطه ای پویا است. در یک رابطه زوجی  دشوار، پویایی رابطه باعث پیچیدگی بیشتر مسائل حل نشده  می شود. در این شرایط احتمال زیادی وجود دارد که تلاش برای سر و سامان دادن به مشکلات  بی حاصل بوده و زوج را فرسوده نماید.  زمانی که همسران به این نتیجه برسند تصمیم نهایی برای جدایی را به تعویق انداخته و ابتدا روی خود متمرکز شوند، جدایی بهبودی بخش می تواند جایگزین سودمند و خوشایندی برای طلاق باشد.
  • تقویت و افزایش رشد شخصی هر کدام از همسران به گونه ای که بتوانند موانع و چالشهای رابطه را به بلوک هایی برای بازسازی خود تبدیل نمایند.
  • تغییر دادن شکل رابطه به رابطه ای زیبا و دوستانه: با استفاده از جدایی بهبودی بخش می توان به همسران کمک داد رابطه ای را بسازند که در آن نه تنها می توانند خودشان باشند بلکه می توانند هویت فردی شان را تقویت نموده، عشق، لذت و شعف بیشتری را تجربه نمایند. رابطه جدید، رابطه ای با حد و مرزهای کاملا شفاف و مشخص است.
  • خاتمه دادن به رابطه عاطفی زناشویی به شیوه ای کاملا مثبت به گونه ای که تمام کردن رابطه، تجربه ای کاملا خلاقانه و سازنده برای هر دو همسر باشد. دست یابی به این هدف بدان معناست که تمام کردن رابطه با حداقل استرس، اضطراب و منازعات دادگاهی انجام شود. حفظ رابطه مسالمت آمیز و شراکت در سرپرستی فرزندان به طور صلح آمیز برای زوجی که فرزند دارند نیز یکی دیگر از اهداف جدایی بهبودی بخش است.

 

جدایی بهبودی بخش برای چه کسانی سودمند است؟

این نوع جدایی برای تمامی همسران نمی تواند گزینه مناسبی باشد. در ادامه به ویژگی هایی از همسران اشاره می شود که می تواند آنها را کاندید چنین پیشنهادی نماید:

  • اگر یکی از همسران احساس غم، ناراحتی، ناخشنودی از رابطه و فشار بسیار زیادی را تجربه می کند و یا دچار افسردگی شده و یا افکار خودکشی را در ذهن دارد. در این شرایط لازم است وی برای مدتی جدا شده تا بتواند با کار بر روی بهبودی خود، تصمیم مناسب و کارآمدی برای زندگی زوجی اش بگیرد.
  • اگر یکی از همسران مسئولیت گریز است و از پذیرفتن مسئولیت مشکلات مربوط به رابطه سرباز می زند و حاضر نیست با کمک گرفتن از مشاور متخصص برای بهبود رابطه کار موثری انجام دهد. در چنین شرایطی جدایی بهبودی بخش می تواند یکی از راه هایی باشد که او را متوجه پیامد ناگوار رفتارش نماید.
  • اگر یکی یا هر دو همسران حالت عصیان و سرکشی را تجربه می کنند. در این حالت آنها نیاز دارند به لحاظ عاطفی کمی فاصله بگیرند و فضای شخصی خودشان را داشته باشند تا از میزان فشارهای درونی شان کم کنند.
  • اگر همسران در حال بهبود و التیام بخشی به تجارب سوء استفاده، بدرفتاری و غفلت های دوران کودکی هستند و نیاز دارند که کمی با خودشان تنها باشند. این جدایی به آنها کمک می دهد تا بتوانند فرآنید بازسازی خود را تکمیل نمایند.
  • اگر هر کدام از همسران برنامه تغییر و تحول شخصی را شروع کرده و می خواهد انرژی و زمانش را به طور کامل به آن اختصاص دهد. در این صورت تمرکز بر چالشهای رابطه مانع از آن می شود که وی بتواند کار موثری برای رشد شخصی خود انجام دهد از سوی دیگر عدم تغییر وی او را در تلاش برای بهبود رابطه نیز ناکام می گذارد.
  • اگر همسران در این تعارض قرار دارند که از سویی نمی خواهند رابطه زوجی شان را از دست بدهند و از سوی دیگر نمی توانند الگوهای ارتباطی قدیم و ناسالم خود را کنار بگذارند. در چنین حالتی ادامه زندگی زوجی به شیوه قدیم، می تواند به تقویت الگوهای ارتباطی ناسالم و یا مخرب کمک نماید. جدایی بهبودی بخش به این زوج ها کمک می دهد با تمرکز بر خود و کار بر رشد شخصی خویش، به الگوهای تعاملی سالمی دست یابند و بتوانند رابطه موثر و سالمتری را ایجاد نمایند.
  • اگر یکی از همسران تصور غلطی از زندگی مجردی در سر دارد: ممکن است هر کدام از همسران به اشتباه تصور کنند زندگی مجردی، زندگی بدون مسئولیت و وظیفه و  با بهره مندی کامل از آزادی است. برخی از همسران زندگی مجردی را راه فراری برای گریختن از استرس زندگی زوجی می دانند. در چنین حالتی تجربه جدا زیستن می تواند به آنها کمک دهد دید واقع گرایانه تری از زندگی مجردی به دست آورند.
  • اگر الگوی تعاملی میان همسران نشات گرفته از الگوهای ناسالم تعاملی میان آنان با والدین شان است. در این صورت همسران نیاز دارند برای بازسازی الگوی ارتباطی خود مدتی از همسرشان جدا باشند تا بتوانند با تمرکز بر خود، از الگوهای ناسالم و مخرب ارتباطی رها شوند.
  • اگر هر کدام از همسران ناخشنودی خود را به دیگری نسبت می دهد و مسئولیت احساسش را به عهده نمی گیرد. در این حالت یک دوره جدایی موقت با داشتن یک طرح عملی برای کار کردن روی رشد شخصی، می تواند به هر دوی آنان کمک دهد تا مسئولیت های یک زندگی بالغانه را به عهده بگیرند.

 

 

فائقه رزاقی

مشاور و زوج درمانگر

برداشتی از کتاب بازسازی زندگی ، بازیابی خود بعد از طلاق، جدایی و مرگ همسر

نوشته بروس فیشر و رابرت آلبرتی

مترجم: دکتر علی صاحبی

انتشارات ارجمند